Yılbaşından bu yana ardı ardına yaşanan gelişmeler –Maduro’nun ABD operasyonuyla ülkesinde yakalanması, İran’da artan gerilim ve Trump’ın beklenmedik Grönland ısrarı ve Avrupa’lı müttefiklere yönelttiği gümrük baskısı– birbirinden bağımsız başlıklar gibi görünüyor. Ancak bu olaylar aslında aynı tabloya işaret ediyor: Dünya giderek derinleşen bir omnikriz döneminin içinde. Jeopolitik, ticaret, enerji ve sermaye akımları artık ayrı kulvarlarda ilerlemiyor, bir alandaki kırılma diğer tüm alanlara hızla yayılıyor ve küresel ölçekte yeni bir sermaye savaşına dönüşüyor. Böyle bir ortamda servetini korumak ve büyütmek isteyen yatırımcıların aklındaki temel soru şu: Geleneksel portföy modelleri hâlâ iş görüyor mu?
Davos’taki Dünya Ekonomik Forumu’nda konuşan ünlü yatırımcı Ray Dalio’nun uyarısı bu soruyu ele aldı. Dalio’ya göre dünya “ticaret açıklarının ve ticaret savaşlarının ötesinde artık sermaye ve sermaye savaşlarının yaşandığı bir döneme giriyor”... ABD’de sürdürülemez bütçe açıkları, Avrupa’nın büyüme sancıları ve Çin’in teknolojik bağımsızlık arayışı uzun vadeli nominal varlıklara duyulan güveni kökünden sarsıyor. Dalio’nun altını çizdiği temel nokta şu; günümüz piyasalarında asıl risk fiyat oynaklığı değil, finansal sisteme duyulan güven erozyonudur. Bu ortamda servet yönetiminin klasik yaklaşımı olan Markowitz yüzde 60 hisse/yüzde 40 bono dağılımını tartışmaya açıyor. “Hisse düşerse tahvil korur” modern portföy teorisi tezi, bugün enflasyon, tedarik zinciri şokları ve jeopolitik risklerin aynı anda masada olduğu bir dünyada geçerliliğini yitirdi. 2022 yılında hisselerin ve tahvillerin birlikte değer kaybetmesi ise korelasyon yapısının kalıcı biçimde değişebileceğini ve finansal sistemde kalıcı bir fay kırılması yaşandığını net bir şekilde kanıtladı.