LVMH hisseleri, Orta Doğu’daki savaşın küresel ekonomik görünümü gölgelemesi ve lüks ürünlere yönelik talep üzerindeki baskıları artırması nedeniyle yılın başlangıcında bu yana en kötü performansını gösterdi. Hisse, ilk çeyrekte yüzde 28 düştü ve bu oran, Avrupa’daki büyük lüks şirketler arasında en yüksek düşüş oldu. Bloomberg’in 1989’a kadar uzanan analizine göre bu performans, 2008-2009 küresel finans krizi, 2020’deki Covid-19 pandemisi ve 2001’deki dot-com balonu dönemlerinden daha kötüydü. Bu durum ayrıca, en pahalı ürünlerin satışlarının büyük ölçüde bağlı olduğu seyahat ve turizmdeki aksamalara da işaret ediyor.
Morningstar analisti Jelena Sokolova, yatırımcıların Orta Doğu’daki çatışmaya ve bunun “yaşam maliyeti, ekonomik büyüme ve piyasalar üzerindeki geniş etkilerine” odaklandığını söyledi. Sokolova, “Sonuncusu, özellikle Amerikalı tüketicilerin lüks harcamaları açısından önemli bir öncü gösterge" dedi. Savaş, grubun zaten zorlu geçen dönemini daha da ağırlaştırdı. Ocak ayında açıklanan karamsar görünüm yatırımcılar tarafından olumsuz karşılandı. LVMH özellikle, belirsiz dönemlerde harcamalarını azaltan ve “hevesli müşteri” olarak adlandırılan daha geniş bir tüketici kitlesine diğer bazı daha seçkin rakiplerine kıyasla daha fazla bağımlı olma eğiliminde. Saf lüks rakiplerinin aksine LVMH, aynı zamanda şarap ve alkollü içkilerde de büyük bir oyuncu. Bu bölüm son üç yıldır özellikle Hennessy konyak talebindeki düşüş nedeniyle zorlanıyor.
Zayıf performansı nedeniyle LVMH şu anda benzer şirketlere kıyasla yüzde 20 iskontoyla işlem görüyor. Bu son on yılın büyük bölümünde sektör primine sahip olan bir hisse için alışılmadık bir durum. Lüks holdingin hisseleri artık önümüzdeki 12 ay için beklenen kazançların 20 katının altında işlem görüyor. Bu değerleme seviyesi, son dört yılda fiyat-kazanç oranı 20’ye düştüğünde hisse fiyatının her seferinde toparlandığı bir taban görevi görmüştü.
Düşüş yaşayan tek şirket değil
Tiffany & Co.’nun sahibi olan şirket, değerlemesinde keskin düşüş yaşayan tek şirket değil ancak satışlar ve piyasa değeri açısından en büyük lüks şirketi olması nedeniyle, pandemi sonrası durgunluk ve ABD tarifelerinin etkisinden çıkmaya çalışan sektör için bir gösterge olarak kabul ediliyor. Benzer şirketler arasında, popüler Cartier altın takıları sayesinde geçen yıl dayanıklılık gösteren Richemont hisseleri, yılın ilk üç ayında Zürih’te yaklaşık yüzde 20 düştü. İkonik Birkin çantalarını üreten Hermès da aynı dönemde değerinin yaklaşık dörtte birini kaybetti.
LVMH ve diğer Avrupa borsasının ağır topları arasında yer alan ilaç üreticisi Novo Nordisk ve yazılım firması SAP'deki düşüşler, bu çeyrekte bölgenin genel performansını olumsuz etkiledi. LVMH’nin bu ayın ilerleyen günlerinde ilk çeyrek gelirlerini açıklaması bekleniyor. Odak noktası, en büyük markası Louis Vuitton ile birlikte Christian Dior Couture’u da içeren moda ve deri ürünleri bölümü olacak.
ABD ve Asya'ya bağımlı
Elbette yılın kötü başlaması, mutlaka yıl genelinde de kötü bir performans anlamına gelmez. 2020 yılında LVMH yılı toplamda yüzde 23 artışla kapatmıştı. Ancak 2008 ve 2001 yıllarında hisseler sırasıyla yüzde 42 ve yüzde 35 değer kaybetmişti. LVMH Körfez bölgesine ilişkin performansını ayrı ayrı açıklamasa da Mali İşler Direktörü Cécile Cabanis ocak ayında Orta Doğu’nun “önemli bir büyüme sergilediğini” söylemişti. RBC tahminlerine göre kriz öncesinde LVMH gelirlerinin yaklaşık yüzde 6’sını bu bölgeden elde ediyordu. LVMH, satışların geçen yıl ya yatay seyrettiği ya da düştüğü ABD ve Asya’ya çok daha bağımlı.
Hisse fiyatındaki çöküş, aynı zamanda LVMH’nin milyarder CEO’su Bernard Arnault’nun net servetinin de azalmasına yol açtı. Forbes'a göre Arnault'un serveti mart ayı boyunca 28 milyar dolar azaldı. Forbes Gerçek Zamanlı Milyarderler Listesi'ne göre Arnault şu anda 144 milyar dolarlık servetiyle dünyanın en zengin sekizinci insanı. İlk çeyrek boyunca Arnault ailesinin LVMH’deki payı yüzde 50’lik sembolik eşiğin üzerine çıktı. Cité Gestion yatırım stratejisi başkanı John Plassard, “LVMH artık yalnızca bir lüks hissesi değil, küresel güvenin bir barometresi haline geldi, Sorun Orta Doğu’ya doğrudan maruziyet değil, bunun işaret ettiği şey: belirsizlik, servet etkisi üzerindeki baskı ve daha geniş çaplı bir yavaşlama korkusu" dedi.