Richard Feynman 1982’de devrim niteliğinde bir soru sordu: “Doğa kuantum mekaniksel işliyor. O halde neden bilgisayarlarımız klasik?” Aradan 40 yıl geçti ve bu sorunun yanıtı, bugün yapay zekanın geleceğini belirleyen eksen haline geldi. Çünkü klasik bilgisayarlar, zekayı simüle etmek için doğası gereği yetersiz kalıyor. Burada altını çizmek gerekir ki kuantum bilişim, bu dönüşümün yalnızca bir ayağı; kuantum algılama, kuantum iletişim, kuantum internet ve kuantum kriptografi gibi alanlar da aynı paradigmanın farklı boyutlarını oluşturuyor. Yapay zekayla en doğrudan kesişen başlık bilişim olsa da diğer alanlar, gelecekteki teknoloji altyapısının taşıyıcı kolonları olacak.
1956’da Dartmouth Konferansı’nda “yapay zeka” terimi ilk kez telaffuz edildiğinde araştırmacılar oldukça iyimserdi, insan zekasını taklit eden makineler birkaç yıl içinde gerçekleşecekti. O günden bu yana 70 yıl geçti. Son on yılda yaşananlar bu iyimserliği haklı çıkarıyor gibi görünse de, aslında çok daha derin bir gerçeği maskeledi: Mevcut yapay zeka mimarileri, fiziksel ve matematiksel sınırlarına yaklaşıyor.