Şirketler, işyerini vuran en son salgın olan sessiz istifayı iyileştirmeye odaklanıyor. Oysa odaklanmaları gereken asıl sorun sessiz yöneticilik. Forbes için çalışma ayataı ve yöneticilik konulu yazılar yazan Roberta Matuson’a göre sessiz kalan yöneticiler ekip kültürüne ve sonuçlara sessizce zarar veriyor. Bu da çalışanların yüzde 62'sinin “işine bağlı olmadığını” ve yüzde 15'inin şirketlerini aktif olarak baltaladığını söylediği bir ortama yol açar. Bu istatistikler, Gallup’un Küresel İşgücünün Durumu raporuna dayanıyor. Buna başka bir açıdan bakarsanız, sessiz istifa bir semptom, sessiz yöneticilik ise hastalık.
Sessiz yöneticilik neden bu kadar yaygın?
Sessiz yöneticilik, liderlerin insanların kendilerinden net ve güçlü bir iletişim beklediği anlarda sessiz kalmasıları olarak tanımlanıyor. Doğrudan geri bildirim vermek yerine belirsiz yorumlar yaparlar. Açık beklentiler belirlemek yerine insanların “zaten bilmesi gerektiğini” varsayarlar. Düşük performans görmezden gelinirken, diğer ekip arkadaşları açığı kapatır. Zor konuşmalar süresiz olarak ertelenir ve etkili olmaktansa sevilmek sessizce tercih edilir.
Bu durum, çoğu yöneticinin kabul etmek isteyeceğinden daha yaygın. Birçok yönetici çalışanları kadar çatışmadan hoşlanmaz. Çoğu, zor bir konuşmayı nasıl yapacağı konusunda hiç eğitim almamıştır. Bu yüzden bu tür konuşmalardan ne pahasına olursa olsun kaçınırlar. Üst yönetim, rakamlar fena görünmediği sürece düşük hesap verebilirlik seviyelerine göz yumar. Bu da yöneticilerin davranışlarını değiştirmesi için çok teşvike yol açar.
Sessiz yöneticiler nasıl sessiz istifaya neden olur?
Yöneticiler belirsiz, tutarsız ya da neredeyse görünmez olduğunda, insanlar çabalamayı bırakır ve şöyle düşünür: “Neden uğraşayım? Performansım düşse de parlasam da bir sonucu olmayacak. O zaman sadece günü kurtaracak kadar çalışayım.” Net hedeflerin olmaması, çalışanların şirkette birilerinin ne yaptığını gerçekten bilip bilmediğini ve organizasyonlarının uzun vadede var olup olmayacağını sorgulamasına neden olur. Özgeçmişlerini hızla güncellerken, zihinsel olarak yavaş yavaş işten koparlar.
Yöneticilerin görmezden geldiği gizli maliyetler
Yöneticiler, sessiz yöneticiliğin kendilerine gerçekte neye mal olduğunu ciddi biçimde küçümsüyor. Gallup’un Küresel İşgücünün Durumu raporuna göre bu bağlılık eksikliği, her yıl yaklaşık 8,9 trilyon dolarlık üretkenlik kaybına yol açıyor. Bu da küresel GSYH’nin yaklaşık yüzde 9’una denk geliyor. Araştırmalar ayrıca bir ekibin bağlılığının yüzde 70 ila yüzde 80’inin doğrudan çalışandan değil, yöneticiden kaynaklandığını defalarca gösteriyor. Yine de suç hala çalışanda kalıyor.
Pişmanlık yaratan ve pahalıya mal olan çalışan değişim oranı artarken, kritik son tarihleri kaçırılır. Önemli projeler ve girişimler bir türlü tamamlanamaz. Liderler ise günümüz insanlarının artık o kadar çalışmak istemediğini söyler. Verimlilik düşer ve en çok kaybetmek istemediğiniz kişiler sessizce başka fırsatlara aramaya başlar. Yüksek performans gösterenler nadiren kapıyı çarpıp gider. Özgeçmişlerini günceller, işe alım uzmanlarının aramalarını yanıtlar ve beklentilerin net, liderlerin görünür olduğu organizasyonlardan gelen teklifleri kabul ederken günlük sorumluluklarından yavaş yavaş geri çekilirler. Bu sırada şirketler, “çalışanları düzeltmek” için bir başka bağlılık anketine, ara sıra verilen primlere, iyi yaşam programlarına ve çeşitli yan haklara para döker. Sonuç olarak asıl sorun görmezden gelinir.
Sorumluluk en tepede bitiyor. Yöneticilere dokunmadan “çalışan bağlılığını yeniden artırmaya” yönelik programlara bütçe ayırmak hiçbir işe yaramaz. Bunun yerine, şirketinizdeki tüm sessiz yöneticileri net biçimde tespit etmek için İK ile birlikte liderlik kadronuzu değerlendirin. Ardından, liderlerinizin sesini yükseltmesine yardımcı olacak koçluk ve eğitim yatırımı yapın. Unutmayın, sessiz istifayı yan haklarla ya da ek ücretle bitiremezsiniz. Onu, liderler sessiz kalmayı bıraktığında bitirirsiniz.