Bazı zirveler yalnızca takvimde işaretlenmiş diplomatik buluşmalar değildir. Onlar, uluslararası sistemin yönünü değiştiren, ittifakların kendilerini yeniden tanımladığı ve yeni bir stratejik çağın başladığını ilan eden tarihsel dönüm noktalarıdır. NATO’nun yetmiş yedi yıllık tarihinde Washington, Londra, Roma, Prag, Galler, Madrid, Vilnius, Washington ve son olarak Lahey zirveleri bu nitelikte anılmaktadır. Her biri, ittifakın değişen tehdit algısına ve uluslararası güç dengesine uyum sağlama çabasının kilometre taşları olmuştur.
7–8 Temmuz 2026 tarihlerinde Ankara’da gerçekleştirilecek NATO Zirvesi de benzer tarihî öneme sahip olabilecek nadir fırsatlardan biridir. Ancak bunun gerçekleşmesi, zirvenin kusursuz organize edilmesine ya da üzerinde titizlikle çalışılmış bir sonuç bildirgesinin kabul edilmesine bağlı değildir. Asıl mesele, NATO’nun değişen jeopolitiği doğru okuyup okuyamayacağı ve bunu yeni kurumlara, yeni önceliklere ve yeni stratejik reflekslere dönüştürüp dönüştüremeyeceğidir.
Çünkü dünya artık Soğuk Savaş’ın iki kutuplu güvenlik mimarisiyle açıklanamaz. Aynı şekilde 1990’ların tek kutuplu iyimserliği de geride kalmıştır. İçinde bulunduğumuz dönem, büyük güç rekabetinin yeniden hız kazandığı; askerî, ekonomik, teknolojik ve jeopolitik rekabetin birbirine geçtiği çok katmanlı bir stratejik çağdır. Devletlerin gücü artık yalnızca sahip oldukları tanklar, savaş uçakları veya asker sayısıyla ölçülmüyor. Enerji arzını güvence altına alabilme kapasitesi, kritik minerallere erişimi, yarı iletken üretim kabiliyeti, yapay zekâ altyapısı, veri merkezleri, siber dayanıklılığı, lojistik ağları ve sanayi üretim kapasitesi de caydırıcılığın ayrılmaz parçaları hâline gelmiş bulunuyor.
Rusya’nın Ukrayna’yı işgali, Avrupa güvenlik mimarisini kökten sarstı. Baltık Denizi’ndeki denizaltı kablolarına ve enerji altyapısına yönelik sabotaj girişimleri, hibrit savaşın artık teorik bir kavram olmadığını gösterdi. Kızıldeniz’de ticaret yollarına yönelik saldırılar, küresel tedarik zincirlerinin ne kadar kırılgan olduğunu ortaya koydu. İran ile İsrail arasında yaşanan doğrudan askerî gerilim ise enerji güvenliği ile bölgesel güvenlik arasındaki bağın koparılamayacağını bir kez daha hatırlattı. Bütün bu gelişmeler, NATO’nun yalnızca askerî bir ittifak olarak kalmasının yeterli olmadığını; ekonomik güvenlikten teknolojiye, enerji altyapısından kritik sanayiye kadar uzanan daha geniş bir güvenlik anlayışına ihtiyaç duyduğunu göstermektedir.
Nitekim NATO da bu dönüşümün farkındadır. Lahey Zirvesi’nde müttefiklerin savunma ve güvenlikle bağlantılı yatırımları millî gelirlerinin yüzde 5’ine çıkarma yönündeki taahhüdü, klasik savunma harcamalarının ötesine geçen yeni bir yaklaşımın işaretidir. Kritik altyapılar, askerî hareketlilik, siber savunma, inovasyon, sanayi üretimi ve toplumsal dayanıklılık artık NATO’nun güvenlik gündeminin ayrılmaz parçaları olarak görülmektedir.
Bu sessiz dönüşüm, Türkiye’nin NATO içindeki konumunu da yeniden değerlendirmeyi zorunlu kılıyor.
Türkiye’nin değişen stratejik konumu
Soğuk Savaş boyunca Türkiye’nin NATO açısından temel işlevi büyük ölçüde Sovyetler Birliği’ni çevreleyen güneydoğu kanadını korumaktı. Jeopolitik değeri ağırlıklı olarak coğrafyasından kaynaklanıyordu. Ancak günümüzde Türkiye’nin önemi yalnızca bulunduğu yerden değil, yerine getirdiği fonksiyondan kaynaklanmaktadır.
Türkiye bugün Karadeniz’i Doğu Akdeniz’e, Kafkasya’yı Avrupa’ya, Orta Asya’yı Atlantik ekonomisine, enerji kaynaklarını tüketim merkezlerine ve Asya’nın üretim üslerini Avrupa pazarlarına bağlayan stratejik dolaşım ağlarının merkezinde yer almaktadır. Montrö Sözleşmesi’nin uygulanmasından Güney Gaz Koridoru’na, TANAP’tan TürkAkım’a, Bakü–Tiflis–Kars demiryolundan Orta Koridor’a kadar uzanan geniş jeoekonomik ağlar, Türkiye’yi yalnızca bir transit ülke değil, küresel bağlantısallığın en kritik düğüm noktalarından biri hâline getirmiştir.
Bu dönüşümün askerî boyutu da aynı ölçüde dikkat çekicidir. Türkiye, NATO’nun ikinci büyük ordusuna sahip olmasının yanı sıra, son yıllarda geliştirdiği savunma sanayii sayesinde ittifakın üretim kapasitesine katkı sağlayan başlıca ülkelerden biri konumuna yükselmiştir. İnsansız hava sistemlerinden zırhlı araçlara, elektronik harp teknolojilerinden mühimmat üretimine kadar uzanan geniş yelpazede elde edilen başarılar, artık yalnızca ulusal savunma açısından değil, NATO’nun kolektif caydırıcılığı bakımından da stratejik önem taşımaktadır.
Ukrayna savaşı bu gerçeği açık biçimde ortaya koymuştur. Uzun süreli çatışmaların kaderini yalnızca cephedeki asker sayısı değil, üretim kapasitesi belirlemektedir. Hızlı mühimmat üretebilen, tedarik zincirlerini ayakta tutabilen ve teknolojik yenilikleri savaş alanına hızla aktarabilen ülkeler, geleceğin güvenlik mimarisinde belirleyici rol oynayacaktır. Bu nedenle Türkiye’nin savunma sanayiindeki yükselişi, NATO açısından yalnızca ikili ilişkilerin konusu değil, ittifakın kolektif dayanıklılığının bir parçası olarak değerlendirilmelidir.
Ankara doktrini: Güvenliği yeniden tanımlamak
Ankara Zirvesi’nin yalnızca mevcut tehditlere cevap vermesi yeterli olmayacaktır. Aynı zamanda NATO’nun güvenlik anlayışına yeni bir düşünsel çerçeve kazandırması gerekir.
Ben bunu “Ankara Doktrini” olarak adlandırıyorum.
Bu doktrin, güvenliği yalnızca askerî güç üzerinden tanımlayan klasik yaklaşımın ötesine geçmektedir. Güvenlik artık ekonomik dayanıklılığı, enerji arzını, kritik altyapıları, teknolojik üstünlüğü, bağlantısallığı, sanayi kapasitesini ve toplumsal direnci de kapsayan çok katmanlı bir kavramdır. Bir ülkenin elektrik şebekesi, limanları, veri merkezleri, fiber optik kabloları veya yarı iletken tedarik zinciri, en az hava üsleri veya askerî birlikleri kadar stratejik önem taşımaktadır.
Aynı şekilde Karadeniz’in güvenliği, yalnızca deniz kuvvetlerinin faaliyet alanı değildir; Avrupa’nın enerji güvenliği, tahıl ticareti, dijital altyapısı ve ulaştırma koridorlarıyla doğrudan bağlantılıdır. Kafkasya’daki istikrar Orta Koridor’un işlerliği açısından belirleyicidir. Orta Koridor ise Avrupa’nın ekonomik rekabet gücünü etkileyen temel lojistik arterlerden biri hâline gelmektedir. Dolayısıyla güvenlik artık birbirinden bağımsız coğrafyaların değil, birbirine bağlı sistemlerin yönetimi anlamına gelmektedir.
Türkiye tam da bu bağlantısallığın merkezinde yer almaktadır. Bu nedenle Ankara Zirvesi, NATO’nun yalnızca askerî stratejisini değil, jeoekonomik ve teknolojik vizyonunu da güncellemesi için eşsiz bir fırsat sunmaktadır.
ABD–Türkiye ilişkilerinde yeni bir sayfa
Ankara Zirvesi’nin bir diğer stratejik boyutu, Türkiye ile Amerika Birleşik Devletleri arasındaki ilişkilerin yeniden tanımlanması olabilir.
Son on yıl, iki müttefik arasındaki ilişkilerin büyük ölçüde krizler üzerinden okunmasına sahne oldu. S-400 meselesi, F-35 programından çıkarılma, CAATSA yaptırımları, Suriye politikası ve Doğu Akdeniz gerilimleri, ilişkilerin stratejik potansiyelini gölgeledi.
Oysa değişen küresel rekabet ortamı, Washington ile Ankara’nın ortak çıkar alanlarını yeniden genişletmektedir. Amerika’nın güvenilir üretim ortaklarına, dayanıklı tedarik zincirlerine, kritik mineral işleme kapasitesine, enerji güvenliğine ve Çin’e alternatif lojistik güzergâhlara ihtiyacı vardır. Türkiye ise ileri teknoloji, doğrudan yabancı yatırım, ortak araştırma-geliştirme projeleri ve yüksek katma değerli üretim kapasitesini artırmayı hedeflemektedir.
Bu nedenle Ankara Zirvesi, geçmiş anlaşmazlıkları yönetmenin ötesinde, geleceğe yönelik yeni bir stratejik ortaklık mimarisinin başlangıcı olabilir. Savunma sanayiinde ortak üretim, yapay zekâ, siber güvenlik, küçük modüler nükleer reaktörler, kritik mineraller, uzay teknolojileri ve Orta Koridor yatırımları, iki ülke ilişkilerini yeniden tanımlayabilecek başlıca alanlar olarak öne çıkmaktadır.
Ankara zirvesi için beş stratejik tavsiye
Ankara Zirvesi’nin başarısı, sonuç bildirgesine kaç paragraf eklendiğiyle ya da liderlerin kaç saat müzakere yaptığıyla ölçülmeyecektir. Asıl ölçü, NATO’nun değişen güvenlik ortamına uygun yeni bir stratejik yön kazanıp kazanamayacağı ve Türkiye’nin bu dönüşümün şekillenmesinde nasıl bir rol üstleneceğidir.
Bugün NATO’nun önündeki temel soru, yalnızca Rusya’nın nasıl caydırılacağı değildir. Aynı anda Çin’in yükselişi, Avrupa’nın savunma kapasitesi, Orta Doğu’nun kronik istikrarsızlığı, Afrika’dan kaynaklanan güvenlik riskleri, enerji arz güvenliği, kritik mineraller, yapay zekâ, uzay teknolojileri, siber saldırılar, dezenformasyon ve tedarik zincirlerinin kırılganlığı gibi birbirini besleyen çok katmanlı meydan okumalarla karşı karşıyayız.
Dolayısıyla Ankara Zirvesi’nin hedefi, yalnızca mevcut krizlere tepki vermek değil, NATO’nun gelecek yirmi yılına yön verecek stratejik çerçeveyi oluşturmaktır. Türkiye de bu yeni dönemde sadece kararları uygulayan değil, kararların oluşmasına yön veren ülkeler arasında yer almalıdır.
Bu hedef doğrultusunda Ankara Zirvesi’nin beş temel stratejik öncelik etrafında şekillenmesi gerektiğine inanıyorum.
İlk olarak, Türkiye’nin NATO içindeki konumu yeniden tanımlanmalıdır. Yetmiş yılı aşkın süredir Türkiye çoğu zaman ittifakın güneydoğu kanadındaki “cephe ülkesi” olarak tanımlandı. Bu tanım Soğuk Savaş’ın şartlarında doğruydu; ancak günümüz gerçeklerini açıklamakta yetersiz kalmaktadır. Türkiye bugün Karadeniz, Doğu Akdeniz, Balkanlar, Kafkasya, Orta Doğu ve Orta Asya’nın kesişim noktasında, enerji, ulaştırma, ticaret ve güvenlik akışlarının merkezinde yer alan stratejik bir düğüm noktasıdır. Bu nedenle Ankara’da enerji güvenliği, hibrit tehditler, kritik altyapıların korunması, Karadeniz koordinasyonu ve yeni teknolojiler konusunda NATO’ya bağlı kalıcı merkezlerin kurulması, Türkiye’nin jeopolitik ağırlığını kurumsal etkiye dönüştürecek en önemli adımlardan biri olacaktır.
İkinci olarak, NATO’nun savunma sanayii mimarisi yeniden düşünülmelidir. Ukrayna savaşı, savaşların yalnızca cephede değil, fabrikalarda da kazanıldığını gösterdi. Mühimmat üretemeyen, tedarik zincirlerini sürdüremeyen ve teknolojik yenilikleri hızla üretime dönüştüremeyen ülkelerin uzun süreli caydırıcılık sağlaması mümkün değildir. Türkiye’nin son yıllarda savunma ve havacılık sanayiinde elde ettiği başarı, artık yalnızca ulusal bir kazanım olarak değil, NATO’nun kolektif üretim kapasitesinin önemli bir unsuru olarak değerlendirilmelidir. Ortak araştırma-geliştirme programları, ortak üretim hatları, standartlaştırılmış tedarik zincirleri ve ortak ihracat projeleri, ittifakın dayanıklılığını artıracak stratejik yatırımlar olacaktır.
Üçüncü olarak, enerji güvenliği NATO’nun asli görevlerinden biri olarak kabul edilmelidir. Günümüzde doğal gaz boru hatları, LNG terminalleri, elektrik enterkonneksiyonları, denizaltı fiber optik kabloları ve kritik mineral tedarik zincirleri, konvansiyonel askerî hedefler kadar stratejik öneme sahiptir. Avrupa’nın enerji arz güvenliği ile Karadeniz’in istikrarı, Doğu Akdeniz’in güvenliği ve Kafkasya’nın geleceği artık birbirinden ayrılmaz hâle gelmiştir. Türkiye’nin sahip olduğu enerji altyapısı, depolama kapasitesi, LNG terminalleri ve uluslararası boru hatları, onu yalnızca bir transit ülke değil, Avrupa’nın enerji dayanıklılığının temel sütunlarından biri hâline getirmektedir. Ankara Zirvesi, bu rolün NATO’nun kurumsal yapısı içinde daha güçlü şekilde tanımlandığı tarihî bir fırsat olabilir.
Dördüncü olarak, NATO’nun stratejik bakışı kuzey ve doğu ekseninin ötesine taşınmalıdır. Güney kanadı artık yalnızca terörizm veya düzensiz göç meselesi değildir. Akdeniz’in güvenliği, Afrika’daki kırılgan devlet yapıları, Kızıldeniz’deki ticaret yolları, Orta Doğu’daki vekâlet savaşları ve Hint-Pasifik’e uzanan deniz ulaşım hatları aynı güvenlik zincirinin halkalarıdır. Türkiye’nin tarihî tecrübesi, askerî kapasitesi ve diplomatik ağı, bu geniş coğrafyada NATO’nun en önemli stratejik bağlantı noktalarından biri olmasını sağlamaktadır. Ankara Zirvesi’nin, Güney Kanat’a ilişkin kapsamlı ve uzun vadeli yeni bir strateji başlatması, ittifakın geleceği açısından en önemli kazanımlardan biri olacaktır.
Beşinci ve belki de en ihmal edilen konu ise insan sermayesidir. Tarih bize göstermektedir ki kurumların gerçek gücü yalnızca bütçelerinden veya silah sistemlerinden değil, yetiştirdikleri insanlardan kaynaklanır. NATO’nun geleceği daha fazla teknolojiye olduğu kadar, daha fazla stratejik düşünce üretebilen diplomata, generale, amirale, mühendise, hukukçuya, enerji uzmanına ve yapay zekâ alanında uzmanlaşmış profesyonellere de ihtiyaç duyacaktır.
NATO insan kaynağı stratejisi: Türkiye’nin sessiz güç çarpanı
Türkiye’nin NATO’daki etkisi, yalnızca sahip olduğu ikinci büyük orduyla ölçülemez. Gerçek nüfuz, kararların alındığı masalarda, çalışma gruplarında, komitelerde, komutanlıklarda ve uluslararası sekreteryalarda temsil edilebilme kapasitesiyle belirlenir.
Bugün Türkiye, jeostratejik ağırlığıyla kıyaslandığında NATO’nun uluslararası sivil kadrolarında, stratejik planlama birimlerinde ve üst düzey yönetim mekanizmalarında yeterince temsil edilmemektedir. Oysa Dışişleri Bakanlığı’nın yetişmiş diplomatları, Türk Silahlı Kuvvetleri’nin deneyimli generalleri ve amiralleri, üniversitelerimizin akademisyenleri, düşünce kuruluşlarımızın uzmanları, savunma sanayimizin mühendisleri ve özel sektörümüzün teknoloji profesyonelleri, NATO’nun geleceğini şekillendirecek kurumsal yapılarda çok daha görünür roller üstlenebilecek niteliktedir.
Bu nedenle Ankara Zirvesi’nin en kalıcı miraslarından biri, Türkiye’nin uzun vadeli bir NATO İnsan Kaynağı Stratejisi hazırlaması olabilir.
Bu strateji yalnızca mevcut kadrolara daha fazla Türk vatandaşının atanmasını hedeflememelidir. Aynı zamanda gelecek yirmi yılı düşünerek yeni bir insan sermayesi ekosistemi oluşturmalıdır. Genç diplomatlar, subaylar, hukukçular, mühendisler, veri bilimcileri, yapay zekâ uzmanları ve uluslararası ilişkiler öğrencileri yabancı dil, çok taraflı diplomasi, uluslararası hukuk, stratejik planlama, kriz yönetimi ve NATO prosedürleri konusunda sistematik biçimde hazırlanmalıdır.
Türkiye, NATO’ya yalnızca asker gönderen değil; fikir üreten, politika geliştiren, kurum yöneten ve lider yetiştiren ülkelerden biri olmalıdır.
Çünkü yirmi birinci yüzyılda en değerli stratejik kaynak petrol değil, doğal gaz değil, kritik mineraller bile değildir.
En değerli stratejik kaynak, nitelikli insandır.
Ankara’dan başlayabilecek yeni bir dönem
Ankara Zirvesi, Türkiye açısından yalnızca başarılı şekilde organize edilmesi gereken uluslararası bir toplantı değildir. Cumhuriyet’in ikinci yüzyılında Türkiye’nin nasıl bir bölgesel ve küresel rol üstleneceğini yeniden tanımlayabilecek tarihî bir fırsattır.
Artık Türkiye’nin hedefi yalnızca NATO’nun güvenilir veya vazgeçilmez müttefiki olmak olmamalıdır. Daha büyük bir hedefe ihtiyaç vardır: NATO’nun stratejik vizyonunu şekillendiren, yeni kurumların kurulmasına öncülük eden, teknoloji üreten, enerji güvenliğine yön veren, krizleri yöneten ve ittifakın geleceğini tasarlayan ülkelerden biri olmak.
Jeopolitik avantajlar, kendiliğinden stratejik güç üretmez. Coğrafya önemli bir başlangıç noktasıdır; ancak onu kalıcı etkiye dönüştüren unsur vizyon, kurumsal kapasite, teknoloji, ekonomik dayanıklılık ve nitelikli insan sermayesidir.
Ankara Zirvesi, Türkiye’yi yalnızca NATO’nun güneydoğu sınırını koruyan bir cephe ülkesi olmaktan çıkarıp, Avrupa ile Asya arasında güvenliği, enerjiyi, teknolojiyi ve bağlantısallığı yöneten gerçek bir stratejik merkeze dönüştürebilecek tarihî bir başlangıç olabilir.
Eğer Ankara’da alınacak kararlar bu vizyonu yansıtırsa, tarih bu zirveyi yalnızca diplomatik bir toplantı olarak değil, NATO’nun yirmi birinci yüzyıldaki ikinci büyük dönüşümünün başlangıç noktalarından biri olarak hatırlayacaktır.
Çünkü büyük güç rekabetinin yeni çağında asıl belirleyici soru artık “Kimin daha fazla askeri var?” değildir.
Asıl soru: Yeni güvenlik düzenini kim tasarlıyor?
Türkiye’nin önündeki tarihî fırsat, bu yeni düzenin yalnızca bir parçası olmak değil; onu şekillendiren, yön veren ve kalıcı iz bırakan başlıca mimarlarından biri hâline gelmektir. Bu, yalnızca Türkiye’nin değil, daha güçlü, daha dayanıklı ve daha hazırlıklı bir NATO’nun da ortak çıkarınadır.